pole

pole

hij heeft zijn stem
achtergelaten in mijn hoofd
en sommige van zijn geluiden
en zijn warmte
voelen als van toen ik voor het eerst
een bed deelde
met een man
het snurken
wat later over zou gaan
in een laatste haperende adem
ik kon het lang niet meer aanhoren
van anderen
die sliepen
nu slapen we samen
en rust ik volledig
in zijn armen
ik weet niet of hij weet
dat ik kind ben
dat ik oneindig jong ben
dat hij mij heeft
nu, hier
in zijn essentie van rust

Related Posts